Nakon povratka u Beograd, prve sedmice su ispunjene raznim počastima, prijem u Srpskoj akademiji nauka, svečana večera u Udruženju književnika, razne društvene obaveze. Andrić sve to podnosi, ali se nakon toga povlači iz javnog života. Prve korake u tom pravcu preduzeo je kada su mu ponudili da postane predsjednik SANU. Za svoj sedamdeseti rođendan u oktobru 1962, moraće još jednom da istrpi čitav maraton raznih počasti. Tita će, iako ovaj uopšte nije oduševljen tom idejom, njegovo okruženje ubijediti da Andriću treba da priredi prijem. Titovi savjetnici ukazali su maršalu na to da bi moglo doći do nerasporazuma u inostranstvu bude li ignorisao najvećeg pjesnika svoje zemlje. Na kraju Tito ipak prevazilazi svoju nenaklonost prema nekadašnjem ambasadoru jugoslovenske monarhije, pa poziva njega i njegovu ženu u svoju beogradsku vilu. Tu je i Titova žena Jovanka Broz. Tito Andriću dodjeljuje orden za posebne zasluge za kulturu Jugoslavije. Andrić reaguje učtivo: Zahvaljujem vam, druže Tito, na ovom odlikovanju koje, primljeno iz vaših ruku, za svakog Jugoslovena predstalja najveće priznanje.
Literatura:
- “U požaru svetova”, Mihael Martens, Laguna, Beograd 2020.